۱۳۸۹ اردیبهشت ۱۲, یکشنبه

سراشيبي

كمي ديگر
و
پايان
.
نه دلتنگم نه شاد
حالتي مابين ايندو شايد
دلم قبرستان عادتهاست
.
چيزي تغيير كرده
بله و نه
.
دليلي نيست
.
من. سكوت. خودم. صدا. ضد خودم... اين چرخه كجا مي ايستد؟ كدامين بار اين طناب از دستانم سر نخواهد خورد؟
لحظه به لحظه تو را از دست ميدهم



۲ نظر:

آذین گفت...

امان از دست این عادتها. چقدر سخته خود رو از چنگال اونا بیرون کشیدن. همین هم خودش لحظه به لحظه از دست دادنه. اما دونستنش شاید قدم اول باشه برای رها کردن خود از این چرخه. فکر کن اونایی که حتی متوجه این لحظه به لحظه از دست دادن نیستن باید چه کنن؟

آذرباد گفت...

آره امان....
آره خيليييي سخته...
من ميدونم ولي هنوز اسيرم
...كاش بشكنه اين سيكل